Het duurde lang voordat de slaap me eindelijk op mijn knieën dwong, traag en loom, diep in de van sterren vonkende nacht. Alles draaide en tolde, maakte zonder stoppen salto's om z'n as. Liggend in het gras staarde ik de violette hoogte in en dacht aan haar, zoals ik al dagen en dagen en nachten aan haar aan het denken was.
Eerder schreef ik: Klussen, deel één
Klussen is al een aantal jaren in de mode. Zelfs de mensen die het eigenlijk niet zouden moeten doen, doen het. De gevolgen daarvan zijn in de bouwmarkt ook merkbaar; ze mengen er tegenwoordig verf.
In iedere denkbare kleur.
Zelfs de kleuren waarvan iedereen weet dat het niet verstandig is om ze op wat-dan-ook te smeren worden aangeboden, en erger nog: veelvuldig verkocht. De emmertjes wansmaak vinden gretig aftrek, terwijl de meer genuanceerde tinten en kleuren zelden over de toonbank gaan.
Het mengen van verf werd 'vroeger' alleen gedaan door de goeie verfwinkels. Toen was het nog niet klaar-terwijl-u-wacht, maar op afspraak. Zonder automaat en door een vakman. Zo'n vakman die je nog twee keer liet nadenken voordat je een bepaalde kleur bij hem kocht en die in de noodzakelijke gevallen zei: "Dat moet je niet doen," waarna je je bedacht.
In plaats van een vakman hebben we nu een verfmeng-balie in de bouwmarkt en achter die balie werkt een verf-meng-puber. Nou ja, als hij geen pauze aan het houden is... Het kan een verf-meng-puber niet schelen welke kleur je op de muur wilt smeren en verstand van verf heeft hij evenmin, hij mengt het alleen.
Kritische vragen om je het juiste product voor de juiste toepassing te verkopen zal hij niet stellen, wel zo makkelijk. En in de niet-zeldzame gevallen dat er iets misgaat heeft dat voor een verf-meng-puber toch geen gevolgen. Tegen de tijd dat je met de betreffende verf teruggaat naar de winkel werkt hij er al niet meer, zelfs al is dat op dezelfde dag.
Toen ik verf wilde laten mengen drukte ik dus op de bel naast de balie. Precies drie seconden nadat het wachten te lang duurde en ik nogmaals op de bel drukte, stond daar een verf-meng-puber aan de andere kant van de balie. Niets onderscheidde hem van andere verf-meng-pubers; het was een verf-meng-puber pur sang.
"Kan ik U ergens mee helpen," sprak hij lethargisch. Waarschijnlijk had ik hem zojuist ruw uit zijn slaap gewekt, met dat gebel van me. "Ik zou graag verf willen laten mengen," zei ik en dacht, "Joh, wat dénk je nou. Waarvoor zou ik jou nou wakker bellen? WAKKER WORDEN!"
Nadat ik hem een kleurenstaaltje had overhandigd, ging meneer aan het 'werk'. Sloffend, traag en met hangende schouders. De moed zonk me in de schoenen, ik had immers vier blikken nodig.
- Kleurcode invoeren, het juiste blik basisverf openen en in machine één plaatsen, kleur laten toevoegen, blik weer sluiten en in machine twee plaatsen, laten mengen/schudden/trillen, blik weer openmaken en visueel op kleur controleren, het blik weer sluiten, een sticker printen en die -tot slot- op het blik plakken.-
In theorie zou het vrij eenvoudig zijn om, wanneer blik één-van-vier in machine twee zit, blik twee-van-vier alvast in machine één te zetten; lekker efficiënt. Helaas niet bij verf-meng-pubers, want die gaan er gewoon met een laag voorhoofd bij staan kijken.
Toen ik een dergelijke suggestie deed -'Joh, kun je het volgende blik er niet alvast inzetten,'- zette hij zich zuchtend weer in beweging. De tegenzin droop er vanaf. Sloffender, trager en met nóg dieper doorhangende schouders. Het viel allemaal niet mee voor de verf-meng-puber. Al dat werk, wel vier hele blikken.
Ja, zelfs ik moest ervan zuchten.
Niet om het een of ander, maar de weken vliegen voorbij alsof het dagen zijn. Zo is het woensdag, en zo is het wéér woensdag. Wat gebeurt er met de tussenliggende dagen?
Als ik mijn best doe dan herinner ik me vaag een aantal dingen die mogelijk op andere dagen hebben plaatsgevonden. Zijn het niet slechts dromen die ik mij herinner? Is het eigenlijk niet constant woensdag en is het daarom niet meer dan logisch dat het ook voor altijd woensdag zal blijven?
Op woensdag heb ik meestal mijn dag niet.