Vicieuze cirkels
Laat mij hier over iets kleins schrijven. Kleine cirkels om precies te zijn. Want hoe ongeduldig ik ook ben, van enige vooruitgang is geen sprake meer. Dat is de tijd van het jaar. Mijn eenzame gedachten condenseren slechts langzaam op deze vroege koude novemberochtenden. Met moeite kan ik me op deze momenten -voor slechts heel even- je naam weer herinneren.
Dan ril ik en mijn hart lijkt geen regelmatig ritme meer te kunnen vinden. Het vormt een dof dreunen dat zich steeds meer aan mijn bewustzijn opdringt. Het is niet goed. Dit is niet goed. Niets is goed, al lang niet meer. Sinds de dag dat ik je naam vergat ben ik ook een beetje van mezelf vergeten.
In de woonkamer zijn glazen, flessen en een tafel die al jaren gedwee zijn lasten draagt. Een oppervlak vol sporen die altijd zichtbaar zullen blijven. Ze zijn vervaagd, maar nooit verdwenen. Een volstrekt willekeurige compositie van kringen die wijnrood waren op de ochtend van de nacht dat je hier was en nu zo bruin als roest.
Op novemberochtenden volg ik met mijn vinger die vervaagde cirkels tot in het oneindige. En mis je evenredig.
Tijne
Mooi hoe je schrijft. Ik begrijp er het fijne niet van maar het klinkt als een verloren liefde? Maar het is natuurlijk altijd pijnlijk iemand te moeten missen!Liefs,
Tijne