Vlucht weg!
Het was op een feestje dat ik plots een beslissing nam en de nacht in liep. De avond van het feestje was tot op dat moment niet anders verlopen dan andere avonden van andere feestjes. Er gebeurde niets afwijkends, niets vreemds, niets dat anders was dan anders.
Een wat ouderwets ogende woonkamer vormde die avond het decor van een intermenselijk toneelstuk zonder script of clou. Een voorstelling waarvan de regisseur zich nog voor aanvang van de première in schaamte van het leven had beroofd. Zo kreeg de avond toch nog iets van een thema.
Vanzelf zouden er nog meer volgen, de toon was gezet.
Na het thema van de dood volgde verleiding, goedkope verleiding. Er was een praatgrage poseur en er waren meisjes die verleid wilden worden. Wel een stuk of tien. Sigaretten raakten uitgedeeld en opgerookt. In de hoek zat een stille jongen en ook een voormalig geliefde betrad het toneel.
Een bierglas viel kapot, iemand sneed zich, er was bloed.
Slechts een onbewaakt moment later waren de poseur en twee van de meisjes verdwenen. Oh, hopeloos oppervlakkige intriges en het druppelen van bloed! Violen zwelden aan, er stond iets te gebeuren, ergens ging er iets niet goed!
Maar wat? En waar....?
Droog, krakend knapte er iets in mijn 'zijn'. Een klinker door de grootste glasplaat ter wereld! Kruipen door de scherven! Kruipen door wat ooit een barrière was! Tromgeroffel! Trompetten!
Door de kamerdeur, de gang in -in het voorbijgaan mijn jas van een hangertje sleurend-, de trap af, het bordes over en dan nog drie, vier stappen over tuingrind voordat mijn voeten de straatstenen eindelijk raakten en het waarlijk op een lopen zetten.
De nacht in, de straat op, weg van daar!
