Laat staan voor haar
Och, had ik maar wat meer tijd voor het omschrijven van het wonderlijke landschap dat zich in mijn hoofd genesteld heeft. En de drama's die zich daar voltrekken tussen schimmenspel en Parijs.
Composities van het donkerste rood, het diepste grijs en in de wind wapperende fijngeweven weefsels. Als verdoofde tongen likken ze de hemel, zachtjes, tastend, zonder al te veel gevoel.
Wat zou ik het graag omschrijven, dat alles en meer, veel meer. Maar ja, geen tijd, zoals altijd de laatste tijd. Ik ben druk en druk en druk en het houdt niet op, de drukte drukt.
De grootste prioriteit van het nú is het stellen van prioriteiten en het verkiezen van het één boven het ander. Het maken van keuzes is onontkoombaar, zelfs op de momenten waarop ik niet kiezen wil.
Er blijven dingen liggen, ongedaan en onaangeroerd, smachtend naar aandacht, liefde, een glimlach en het betalen van facturen. Het is een puinhoop in huis. En ondertussen doe ik maar.
Ik drink en ik praat, of ik zwijg en ik zuip. Ik werk en ik reis en ik boek en ik lees, was en slaap (te weinig), en in mijn hoofd dat landschap en een drama, een meisje -ze is kriebelend als de lente- dat levenslang afwezig blijkt.
