Huishoudelijke mededelingen, deel vier
1 - Hier, op dit weblog, is het nog steeds rustig. Helemaal stil is het ook niet. Soms schrijf ik wat en soms komen er mensen lezen wat ik geschreven heb. Eigenlijk is dat wel prima. Dit weblog is zo langzaam verworden tot het equivalent van een klein dorp. Het kabbelt voort en zal dat blijven doen - onderwijl heimelijk grootstedelijke ambitie koesterend.
2 - Hoe haal ik het in mijn hoofd zo vaak te schrijven over niet-schrijven? Of niet-genoeg-schrijven. Wat ik schrijf is namelijk precies genoeg, het aantal letters precies het aantal letters dat ik schrijven wil. Zou er meer in mij zitten, dan zou er meer uit mij komen. De eenvoud van die redenatie is onontkoombaar, zeker op de momenten dat er helemaal niets uit mij komt, dat ik niet-schrijf.
3 - De komende weken bestaan uit vliegvelden en hotelkamers, veerboten en luchtbedden, uit intensief bezig zijn en tóch uitrusten, terugkomen en claimen dringend aan vakantie toe te zijn, geduldig wachtende stapels werk en een uitpuilende brievenbus. Die sfeer. Ik doe het mijzelf aan, want gestaag doorwerken is rustgevender dan een reeks van tijdelijke onderbrekingen.
Toch doe ik het; ik ga er even tussenuit en vraag me tegelijkertijd af waar mijn verantwoordelijkheidsgevoel zolang blijft. Immers, ik loop nu zomaar van mijn projecten weg. Het voelt tegennatuurlijk. Weglopen zonder iets af te maken, ook al is dat weglopen maar tijdelijk. Ja, nu ik het zeg. Is mijn verantwoordelijkheidsgevoel ineens uitschakelbaar geworden, of zo? Waarom kan ik dat normaal niet en nu wel?
4 - Over weglopen gesproken. Als je weg wilt lopen, loop dan goed weg. Een vakantieperiode is een laffe tussenoplossing als het om vluchten gaat. Loop weg om nooit meer terug te keren, vertel niemand iets, neem geen afscheid. Vergeet geld en spullen en mensen, er ligt een wereld aan je voeten. Het is een kwestie van lopen. Loop weg en laat alles achter!
5 - Grappige realisatie: wanneer ik een stuk tekst opdeel in kleine genummerde alinea's, dan lijkt het schrijven ervan mij gemakkelijker af te gaan dan wanneer ik werk met ongenummerde alinea's. Als ik voortaan al mijn alinea's nu eens zou nummeren, zou ik dan zodanig de smaak te pakken krijgen dat ik een werk van Bijbelse proporties weet vol te pennen?
Wie weet.
maarten
Het voordeel van die nummers is dat je niet doorlopend bruggetjes tussen de onderwerpen hoeft te maken. Je kan direct naar de kern.