Niets, leegte en ik wacht. Op wat ik wacht weet ik niet precies, maar toch wacht ik overduidelijk. Iets houdt me tegen iets anders te doen, op dit moment en ook de afgelopen tijd al. Zou ik iets anders doen, dan bestaat de kans dat ik misloop waarop ik wacht en ik wacht al lang op die dag.
Het is lang geleden dat ik gelukkig was.
Als ik eerlijk ben dan is de kans erg klein dat het precies plaats heeft op het moment dat ik even niet-wacht en andere bezigheden heb. Maar je weet het niet. Je weet het nooit, dat wachten van mij kan zelfs eindeloos -en daarmee volstrekt nutteloos- blijken. Ondertussen tast ik in het duister naar iedere mogelijke oorzaak die het hervinden van mijn geluk tot gevolg zou kunnen hebben, dus ik wacht.
Hoeveel jaar zou ik nog hebben? Tien, twintig? Misschien dertig als alles goed gaat en ik veel geluk heb. Geen gekke dingen doen, gematigd leven en af en toe wat beweging. Ja, dat zou voldoende moeten zijn om mijn wachttijd tot het maximale te verlengen. Tot meer ben ik niet in staat, maar ik doe wat ik kan. Misschien is het gewoon een kwestie van tijd.
Nee, nee! Begrijp me niet verkeerd, dat ik u dit vertel betekend niet dat ik vraag om medelijden of zelfs maar sympathie. Nee, integendeel; dat ik wacht is een keuze waar ik achter sta. Ik bedoel, kijk mij nou. Hier op een bankje in de zon. Terwijl ik wacht vallen steeds mijn ogen dicht en heb ik korte dromen, waardevolle momenten.
In mijn dromen leeft ze nog.
Straks, als de middag voorbij is, dan loop ik naar huis. Daar drink ik dan koffie en lees ik de krant, maak ik mijn avondeten klaar. En morgen, morgen wacht ik hier weer.
Deze week nog werd ik ervoor gewaarschuwd dat het niet-kijken van televisie beter geen dogma kan worden en prompt werd ik ook geattendeerd op het bestaan van onderstaand filmpje.
Mijn eerdere stukje over tv-kijken kwam mij overigens te staan op een fors aantal opmerkingen van verstokte tv-kijkers. Allemaal wilden ze hun tv-kijken aan mij verantwoorden en uitleggen en grappig genoeg gebruikte iedereen daarvoor exact hetzelfde argument.
'Aan het einde van een lange, drukke dag, wil ik gewoon even NERGENS meer aan denken.'
Een erg goed argement, want als ik de onderzoeken moet geloven -en dat doe ik-, dan daalt de activiteit van de hersenen tijdens het tv-kijken tot onder het niveau van een droomloze slaap. Een feit dat mij persoonlijk overigens grote angst aanjaagt, zonder op de inhoud van eender welk tv-programma in te gaan.
Zij die absoluut nergens aan willen denken handelen dus juist als zij beginnen te zappen.
Ik, niet-kijker, ben tenslotte natuurlijk een 'sour grape', een zwart-kijker, een te-veel-denkende-fantast. Dus nee, laat ik de tv-kijker vooral niet valselijk beschuldigen en vanavond eerst zelf, voor de spiegel, nog eens grondig oefenen op het sarcastisch laten glimmen van mijn kleurloze ogen in het diepgoude schemerlicht.
Het bureau waar ik werk is verhuisd naar een nieuw atelier, LN 109-113. In eigen beheer ontwikkeld en ontworpen, door ondergetekende tot op de laatste schroef uitgewerkt. Inmiddels staat alles, min of meer, op z'n plaats en zitten de eerste permanente verfvlekken op mijn verder hagelnieuwe werktafel.
De hoogste tijd dus voor ándere bezigheden, iets meer rust en iets minder regelmaat, een veelvoud van leuke dingen. Omdat het zomer wordt!
I hereby kindly ask you to be a bit more quiet when moving about in your appartment between 06.30 - 08.00h in the morning.
Since you yourself don't have any upstairs neighbors, please note that normal walking around -with shoes on- is clearly hearable; especially early in the morning. Anything louder than normal walking around is equally more loudly hearable.
The past few weeks it really sounded like you were bouncing around between floors and walls during the early hours of morning...Though I'm not the nagging type of person, I thought I'd write you this little note in order to ask you to be a bit more aware of your (sleeping) neighbors.
No hard feelings -offcourse-, but from now on please consider that I'm dreaming my sweetest dreams during those early morning hours.
Thanks-a-million, John (your downstairs neighbor, no.273)
Ze praatte over glazen, of zoiets. Eigenlijk weet ik niet precies waarover ze praatte, want ik lette niet echt op. Het ging toch nergens over. En ze praatte maar door. Eerst over dit, toen over dat en daarna vroeg ze me iets en nog een tweede keer en ik antwoordde: huh?! Ze kneep me stevig in mijn elleboog. Was het niet mijn antwoord, dan was het mijn ongetwijfeld glazige blik die mij verraadde. Reeds lang was ik afgedreven naar een niet bestaande plek en situatie, mijlenver van haar monoloog die nergens over ging, alledaagse dingen. In mijn wereld waren berkenbomen en stond de schitterende zonne aan een vlammend paarse hemel, maar niet voor lang. Mijn elleboog en het meisje riepen mij terug naar wat werkelijk was. En ik praatte over glazen, of zoiets.
Ik woon & werk met veel plezier in Utrecht en ben liefhebber van herfst, kroegen, (jazz)muziek, briefpost en literatuur. Ik bedrijf architectuur, bemin mooie meisjes en breek afentoe m'n hart.
