De eerste echte lentedagen, ze blijken heel geschikt voor het -op het balkon in de zon gezeten- lezen van 'Afscheid van de herfst'. Koste wat kost willen mijn bleke lijf en vooral mijn handen, zich blootstellen aan zonlicht. Helaas beperkt dat 'buiten zijn' zich tot het uiterste einde van de middag, waardoor er onveranderd sprake is van een bleek lijf en bleke handen; gebroken wit.
Hoe heerlijk eindelijk weer fatsoenlijke buitenlucht te ademen onder een blauwe lucht. Geen prikkende vrieskou of smotsige regenachtigheid meer en ook die vervelende wind heeft rust gevonden. Niets lijkt zich nog de straffende genadeloosheid te herinneren waarmee de winter ons kluisterde.
Nee, voor die herinnerigen is geen plaats meer. Het is immers lenteweer van het soort dat spontaan van alles doet kriebelen, op plaatsen waar zelfs kietelen tot voor kort niet hielp.
Op het balkon schieten de eerste kruidenplanten alweer uit hun bakken, potjes, schaaltjes en blikjes. Het is opvallend dat het groen nog niet eerder zo snel en zo fris boven de potgrond uitstak, licht en warmte tegemoet. Als er dan toch iets aan de winter moet herinneren, dan is het de buitengewone kracht waarmee het groen zich uit de grond stuwt, alsof het lange tijd heeft gewacht op het juiste moment de winter te overwinnen.
Deze frisse dagen, vol van belofte en trillend van verlangen naar meer, veel meer van dit, zijn dagen om te koesteren. Dit zijn de dagen die mij doen wensen absolute vrijheid van denken en handelen en tijd te verkiezen boven de zekerheid van huis, baan en hypotheek, werktijden en deadlines. Dagen die ik domweg lui liggend in het gras zouden willen spenderen, nippend, nee met gulzige teugen drinkend -het maakt toch niet uit-, van koele witte wijn.
Maar het blijft bij wensen en dagdromen en ik maak veilige keuzes. Ik lees na werktijd een boek op het balkon, terwijl de zon afkoelt en beneden het gras al niet meer raakt. 'Afscheid van de herfst', omdat de vermoedelijke inhoud van een boek soms niet van belang is, nee zelfs niet het omslag - maar stomweg om de titel; een vastberaden uithaal naar een in mij strakgespannen snaar.
Alsof ik ooit, ooit daadwerkelijk afscheid zou kunnen nemen van de herfst, zelfs op dit moment. Nee, nee. De herfst zit in mijn hoofd en in mijn lijf en in mijn denken. Stop...stop...Ik bazel maar wat.
Het is natuurlijk lente, LENTE!
Mijn vorige stukje begon met de aankondiging van een heroverweging: 'Wat wil ik nou eigenlijk in het leven? En specifieker: Het digitale deel van het leven.' Inmiddels zijn we een paar weken verder en heb ik wat dat betreft een paar erg concrete beslissingen genomen. Het leven, immers, vaart wel bij het maken van keuzes.
Aan mijn houding tegenover tv-kijken is er niets veranderd, maar qua internet ben ik het helemaal anders gaan doen. Als ik het aantal uren dat ik sinds mijn twintigste verjaardag nodeloos gesurft heb bij elkaar optel en dat vermenigvuldig met mijn uurloon, dan blijkt dat ik inmiddels ook milionair had kunnen zijn. Het was tijd voor actie dus.
De eerste resultaten waren al snel merkbaar. Afgelopen week sloeg ik om te beginnen rigoureus aan het 'ontvrienden', waarna ik mijn Hyves-, Facebook- en Twitteraccounts onklaar maakte. De storm aan feitelijk laagwaardige informatie ging direct liggen en daarvoor in de plaats kwam er: rust. Hoogwaardige rust.
Nog zoiets: Je schrijf je in voor een opleiding en krijgt er een nieuw e-mailadres bij. En ook bij een nieuw contract komt een nieuw e-mailadres. Of je registreert een verse iPod, en ook daarbij wordt er weer een nieuw e-mailadres toegevoegd aan een steeds langer wordende lijst.
Ook daartegen heb ik inmiddels maatregelen genomen, met tachtig procent minder email als gevolg. Het merendeel daarvan bestond uit aanbiedingen voor rolexen, camgirls, online-casino's, nutteloze nieuwsbrieven, penisvergrotingen en daarnaast vele berichten in (voor mij) onleesbaar Cyrillisch. Ik moet het nu allemaal missen.
Een andere tijdrovende bezigheid was het bijhouden van het nieuws op internet; en natuurlijk de reacties op die nieuwsberichten. De nutteloosheid ervan drong pas tot me door toen ik een item zat te lezen over een afgebrand schoolgebouw in een stad, waarvan ik nog nooit gehoord had, in een land waar ik waarschijnlijk nooit zal komen. Interesseert die school me nu werkelijk? Of die stad, en dat land?
Nee, nee en nee. Dus ook met het lezen van online-nieuws ben ik inmiddels geheel gestopt.
Nu zit ik hier, in mijn werkkamer, bewust verstoken van een groot deel van het leven dat zich digitaal mag noemen. Geen Hyves, geen Facebook, geen Twitter, geen nieuwswebsites en nog maar twee e-mailadressen (een zakelijk, een privé). En werkelijk: het is heerlijk! Wát een overzicht en wát een rust.
Het feit dat ik nu bewust zoveel langs me heen laat gaan schept ruimte voor iets nieuws, iets grotesks, iets decadents en vele flessen rode wijn.