Nu ik dit zit te schrijven onweert het buiten. Geen donder, alleen bliksem en vooralsnog geen regen. Wel heeft de hemel zich gehuld in donkere wolken, waarvan de randen zelfs nog net iets donkerder lijken te zijn. Donkergrijs, met een donkerder-grijs randje; voorbodes van de herfst en op korte termijn een nat pak. De lucht is zwanger van verandering, en de wind rammelt aan mijn nog openstaande balkondeur.
Nog even, en zoet maakt plaats voor guur.
Dit is het dan; het einde van de zomer. Een erg mooie zomer, dat zeker. Misschien wel de mooiste in jaren. Maar ook aan mooie zomers komt een einde. Of misschien komt er JUIST een einde aan mooie zomers. De aftakeling van deze zomer is onmiskenbaar begonnen, en dat is helemaal niet erg. Het is goed zo.
Wat ook meespeelt: Er zijn maar weinig mensen die écht opleven in de herfst. Ik ben een van die weinigen. Als de herfst straks hier is, dan zal ik haar -ik vind de herfst vrouwelijk, dat spreekt voor zich- stevig omarmen en druk ik een kus op haar voorhoofd. Zij en ik, we horen bij elkaar, en we weten het.
Natuurlijk; ik was op Lowlands afgelopen weekend. En ja, daar zou ik iets over kunnen schrijven. Over wat ik indrukwekkend vond, en dat wat ik niet zo indrukwekkend vond, bijvoorbeeld. Of dát waar ik(we) hartelijk om heb(ben) gelachen. Maar nee dat doe ik niet, je had er gewoon bij moeten zijn. Als je dit leest, en je was er niet bij, dan heb je dus dubbel pech. Het was namelijk tof!
Ben je wel geweest, dan geef ik één goedbedoeld advies: knip alsjeblieft dat belachelijke bandje van je pols, desnoods pas na een week, of twee, maar zeker niet later dan dat. De mensen die een jaar -of zelfs jaren- met zo'n bandje om hun pols blijven lopen zijn namelijk eng.
Een jaar is zó om, geloof mij.
Mensen die dat bandje laten zitten zijn bijna net zo eng als mensen die 'Coca-cola' of 'Nike' op hun lichaam laten tatoeëren. Het is gewoon té oppervlakkig en té fout, want Lowlands is tenslotte ook maar gewoon een merk. Ik krijg er de kriebels van, die bandjes. Niet-goeie-kriebels. Dus vandaar mijn goedbedoelde advies: doorknippen die handel!
Hier aan de rand van de wereld is eigenlijk niets te doen. Er is een erf, het grote woonhuis -nog steeds het domein van de onverstaanbare loodgieter-, een grote schuur, een werkplaats en rondom weilanden. De weilanden horen er niet bij; maar te ontkennen zijn ze in alle weidsheid evenmin.
De dagen hier slijt ik met het (her)lezen van boeken in de zon. In de zon en de stilte, en het is heerlijk. Ik lees korte verhalen van Salinger, Bukowski en waag me aan het verzamelde werk van Von Kleist dat ik zelf heb meegenomen. Alsof ik me ergens voor probeer te verbergen; zo leef ik hier tussen wonderschone regels door.
Nog een paar dagen, dan komt mijn tijdperk van boeken en zon en stilte weer ten einde, om plaats te maken voor de dagelijkse gang van zaken. Dagen van stad en kantoorwerk, ze stormen op me af, onherroepelijk als een zondvloed. Er is geen ontkomen aan, ik zal me weer moeten laten meeslepen in die maalstroom van gejaagde oppervlakkigheid en alle andere dingen waar ik een hekel aan heb.
Arme ik.
En ik herinner me: Op de heenweg zat er een meisje naast me in de trein met de zomer in haar ogen. Ze had het boek dat ik toen zat te lezen ook gelezen, zei ze, maar dan de Duitse vertaling. Het het was een Duits meisje en ik zat in een Duitse boemeltrein. Ze had de dromerige sfeer van het boek geweldig mooi gevonden, maar wilde niets verklappen. Ik droomde die nacht niet over mijn boek, maar over het meisje-met-de-zomer-in-haar-ogen.
Misschien is het een beetje een rare uitspraak, maar ik ben gek op zeep. En dat meen ik, echt. Ik ben gek op zeep, en in zeep ben ik best kieskeurig. Dat wil zeggen, alle dagen gebruik ik de meest doodnormale zeep die denkbaar is. Goed, maar doodnormaal. En heel soms maak ik daarop een uitzondering en koop ik iets bijzonders.
Mijn favoriete zeep heeft de geur van citroenen en wordt gemaakt op basis van olijfolie en -goh- echte citroenen. De zeep ruikt precies naar wat citroen-citroen-maakt en is fluweelzacht. Beter dan dat kan ik het niet omschrijven, maar in effect maakt het mijn ziel een stukje lichter, het gebruiken van die zeep.
Dat ik over zeep begin is geen toeval, want bij gebrek aan warm water gebruik ik hier nu koud water; steenkoud water. Ik was mezelf er mee in de ochtend en dat dan met de zeep die ruikt naar citroenen. En het gekke is, de geur en het effect van de zeep lijken sterker naar mate ik het zelf kouder heb.
Daar is vast een verklaring voor te bedenken, en die is vast ook google-baar, maar dat hoeft van mij niet. Het is een constatering die mij namelijk gewoon aanspreekt; dat zeep een extra dimensie lijkt te krijgen wanneer ik het koud heb. De geur is dan dieper, mijn huid strakker en mijn ziel lichter.
Mijn vingertoppen tintelen van gretig verlangen.
Hier in huis is een loodgieter bezig met het ontwarren van de pijperij die in de loop van de vorige eeuw in een gigantische knoop verwikkeld is geraakt. Vooralsnog valt dat nog niet mee, en soms komen er weer nieuwe knopen bij, terwijl oude knopen ontward worden.
Tot de loodgieter -een beer van een kerel, bang voor wespen en voor mij onverstaanbaar- er eenmaal uit is, beschikken we hier niet over (warm) stromend water. Her en der zijn er gaten in de vloeren gemaakt om verbindingen tussen buizen en pijpen te kunnen maken of verbreken. Het systeem ontgaat mij volledig.
Daar waar geen gaten zitten ligt gereedschap.
Aangezien tijd hier niet zo heel belangrijk is blijft dat nog wel even zo, denk ik en vrees ik. Het is dus oppassen waar ik loop en afzien in de ochtend. Want 'gelukkig': Op het erf staat nog een oude pomp, die de volledige definitie van 'steenkoud water' tot in de essentie weet waar te maken. Of beter gezegd, op te pompen.
Bangkok, Saigon of Bejing. Eigenlijk is er geen verschil, want in al die steden versta ik de taal van de mensen niet. In het dorp waar mijn ouders wonen, versta ik de taal van de mensen ook niet. Voor de rest is er geen vergelijking mogelijk.
Als ik zou moeten kiezen waar ik liever ben, dan zal het antwoord verschillen van dag tot dag. De komende dagen staat het antwoord in ieder geval vast, want ik reis af naar de rand van de wereld. Ik reis af naar het uiterste randje van het Groningse land; naar daar waar ik de mensen niet kan verstaan, naar daar waar mijn ouders wonen.
In het dorp is één winkel. Die winkel, 'De winkel', wisselt soms van eigenaar, en soms van naam, voor de rest verandert er helemaal niets. Er wordt altijd gesproken over 'De winkel', ongeacht de naam die op dat moment op de gevel staat, ongeacht de huidige eigenaar. Heb je iets nodig en 'De winkel' verkoopt het niet, dan heb je pech. Zo gaat dat al jaren.
Het lijkt soms wel alsof tijd helemaal niet zo belangrijk is in het dorp van mijn ouders. Er is geen haast en er is nauwelijks een verschil in drukte merkbaar tussen ochtend, middag, avond en nacht. Iedereen begrijpt dat het begrip 'drukte' in deze vergelijking een totaal verkeerd gekozen woord is. Alles heeft daar zo z'n eigen tempo, en er is niets dat daar iets aan zal veranderen.
Over een paar uur, dan ben ik daar, aan de rand van de wereld. Dan zit ik achter de grote schuur op het erf, met een glas thee in de zon. Dan kijk ik in stilte naar de drie paarden en het veulen in het weiland dat grenst aan het lage houten hek waar mijn voeten dan op rusten. En misschien mijmer ik dan over Bangkok, Saigon of Bejing, maar dat is slechts mijmeren.
Ze kunnen me op dat moment gestolen worden.
En 'Reservoir Dogs.'
Nou ja, leven onder een steen is misschien wat overdreven. Toch lijk ik zo af en toe ietwat wereldvreemd. Vooral als het gaat om van die gesprekken die mannen hebben als ze met elkaar op een terras zitten. Gisteren zat ik met mannen op een terras, en ja, er waren (weer) van die gesprekken.
Dan bedoel ik vooral van die gesprekken die gaan over -brute, dat is het woord- films. Als mannen met elkaar op het terras zitten, dan hebben ze het graag over brute films. En om dan nóg iets specifieker te zijn, ze hebben het dan graag over de film 'Reservoir Dogs'.
Een film die ik dus nog nooit gezien heb.
Als ik de mannen moet geloven, en dat doe ik, dan staat het nooit hebben gezien van 'Reservoir Dogs' gelijk aan het nog nooit hebben gehad van seks, het nog nooit hebben gedronken van bier, het nog nooit hebben gerookt van...Het idee is duidelijk? Tjah, we blijven natuurlijk mannen, hé?
Vandaag gaat het dan toch eindelijk gebeuren, na al die jaren! Vandaag ga ik kijken naar 'Reservoir Dogs'! Zonder de mannen erbij natuurlijk, gewoon alleen, het is tenslotte mijn eerste keer. Met het hele huis verduisterd, en ik op de bank met bier en chips, zoals dat hoort.
Ik denk dat ik hem direct twee keer achter elkaar ga kijken. Als een man met een midlifecrisis die niet één, maar direct twee parachutesprongen achter elkaar maakt. Of hij het nou leuk vind of niet, want sommige dingen moeten mannen tenslotte gewoon doen. En soms meerdere keren.
De waaromvraag speelt dus geen enkele rol meer -want waarom zou ik een film in godsnaam twee keer achter elkaar gaan kijken- omdat het enige antwoord een volmondig: "Gewoon!" is. Vandaag kijk ik dus 'Reservoir Dogs' . Twee keer.
Jullie zijn gewaarschuwd!
De laatste dagen ben ik mijzelf niet. Doorgaans weet ik donders goed wie ik ben, waar ik voor sta en ben ik bovendien rete-goed in het maken van keuzes. Maar nu lijkt alles anders, alsof ik me op een stuurloos schip bevind. Of nee, dat ik een stuurloos schip bén.
Wat die verandering veroorzaakt heeft vermoed ik wel, maar exact duiden kan ik het niet. Het gekke is namelijk dat alles was zoals het altijd is, de laatste dagen. De oorzaak laat zich dus eigenlijk moeilijk benoemen, want wat maakt nu het verschil tussen jezelf zijn en niet jezelf zijn, terwijl je niets anders hebt gedaan dan anders; namelijk te veel.
Ooit ben ik er voor gewaarschuwd: "Een kleine man moet zich nooit wagen aan grote gedachten. Het is onmogelijk om de wereld te doorgronden, dus probeer het niet, want in het begin zal het lijken alsof je goede vorderingen maakt, maar dan loop je in volle vaart tegen een muur op. En dan bedoel ik geen metafysische muur."
Dag, nacht, het maakt niet uit. Ik pieker me suf en heb inmiddels een bijna onbedwingbare drang tot hardlopen.
Ik haat hardlopen.
Vandaag is zo'n dag waarop er werkelijk niets bijzonders zal gebeuren. Althans als de dag zich voort blijft zetten op dezelfde manier als tot nu toe het geval is geweest, namelijk: Gewoontjes.
Zoals ieder weekend werd ik vroeg wakker. Normaal doe ik dan direct de wekelijkse boodschappen, omdat de winkels dan lekker rustig zijn en de schappen op hun volst. Dat private-shopping in de supermarkt gaat nog eens heel groot worden: Ik zweer het.
Maar vandaag deed ik eens gek en besloot om die boodschappen nog wat uit te stellen en eerst fatsoenlijk wakker te worden. Dat vroeg boodschappen doen voelt normaalgesproken vaak aan als een scene uit Resident Evil, en daar had ik vandaag even geen trek in: Zombies.
Bovendien had ik, zomaar, het plan om weer eens uitgebreid te gaan koken, dus dan is het wel een vereiste om wakker te zijn bij het kopen van de benodigde spullen. Ik ben al een keer in slaapdronken toestand op zoek geweest naar een pakje lucifers in een supermarkt met drie-en-vijftig gangpaden: Géén succes.
Dus ik kocht om de hoek allereerst de zaterdagkrant, maakte lekker zoete thee en installeerde mezelf - met thee en krant - in het zonnetje. Niet te warm, niet te koud, precies goed dus. Het nieuws in de krant was eigenlijk ook ontzettend gewoontjes. Geen baanbrekende ontdekkingen, de standaard ellende en het themawoord van deze editie was: Duurzaamheid. (Goh.)
Toen kwam de honger, het was inmiddels al ruim voorbij lunchtijd, en ik bladerde wat rond in kookboeken ter inspiratie. Vervolgens ging ik dan eindelijk de deur uit voor de boodschappen en ik kocht een koelkast vol met groenten en fruit en melk. En ter aanvulling daarop nog een heel assortiment aan kruiden, gedroogde pasta in diverse vormen, twee soorten rijst en een paar handenvol rode aardappelen van een ras dat ik nog niet kende.
Wat ik er nu uiteindelijk mee ga maken weet ik nog steeds niet, want ik heb eigenlijk alleen maar buiten-het-lijstje-om gekocht: Heerlijk is dat!
Oh, en natuurlijk haalde ik ook nog het een en ander aan vlees. Hoewel ik eigenlijk nog steeds niet echt een vleeseter ben, eet ik wel iedere week iets van vlees. Vaak heel gewoontjes het biologische-reclame-vlees. En deze week was dat geheel in het thema van gewoontjes: Kip.
Vanmiddag lag ik lekker op de bank, met veel kussens. Eerst las ik de post (lees: de rekeningen) van deze week. Daarna las ik in moordend tempo een half boek met volledig surrealistische verhalen weg. Dat tempo kwam voort uit de absurde wendingen in ieder verhaal en het verlangen naar meer, steeds meer. En eerlijk is eerlijk: Die verhalen waren eindelijk eens NIET gewoontjes.