Het was op een feestje dat ik plots een beslissing nam en de nacht in liep. De avond van het feestje was tot op dat moment niet anders verlopen dan andere avonden van andere feestjes. Er gebeurde niets afwijkends, niets vreemds, niets dat anders was dan anders.
Een wat ouderwets ogende woonkamer vormde die avond het decor van een intermenselijk toneelstuk zonder script of clou. Een voorstelling waarvan de regisseur zich nog voor aanvang van de première in schaamte van het leven had beroofd. Zo kreeg de avond toch nog iets van een thema.
Vanzelf zouden er nog meer volgen, de toon was gezet.
Na het thema van de dood volgde verleiding, goedkope verleiding. Er was een praatgrage poseur en er waren meisjes die verleid wilden worden. Wel een stuk of tien. Sigareten raakten uitgedeeld en opgerookt. In de hoek zat een stille jongen en ook een voormalig geliefde betrad het toneel.
Een bierglas viel kapot, iemand sneed zich, er was bloed.
Slechts een onbewaakt moment later waren de poseur en twee van de meisjes verdwenen. Oh, hopeloos oppervlakkige intriges en het druppelen van bloed! Violen zwelden aan, er stond iets te gebeuren, ergens ging er iets niet goed!
Maar wat? En waar....?
Droog, krakend knapte er iets in mijn 'zijn'. Een klinker door de grootste glasplaat ter wereld! Kruipen door de scherven! Kruipen door wat ooit een barrière was! Tromgeroffel! Trompetten!
Door de kamerdeur, de gang in -in het voorbijgaan mijn jas van een hangertje sleurend-, de trap af, het bordes over en dan nog drie, vier stappen over tuingrind voordat mijn voeten de straatstenen eindelijk raakten en het waarlijk op een lopen zetten.
De nacht in, de straat op, weg van daar!
Och, had ik maar wat meer tijd voor het omschrijven van het wonderlijke landschap dat zich in mijn hoofd genesteld heeft. En de drama's die zich daar voltrekken tussen schimmenspel en Parijs.
Composities van het donkerste rood, het diepste grijs en in de wind wapperende fijngeweven weefsels. Als verdoofde tongen likken ze de hemel, zachtjes, tastend, zonder al te veel gevoel.
Wat zou ik het graag omschrijven, dat alles en meer, veel meer. Maar ja, geen tijd, zoals altijd de laatste tijd. Ik ben druk en druk en druk en het houdt niet op, de drukte drukt.
De grootste prioriteit van het nú is het stellen van prioriteiten en het verkiezen van het één boven het ander. Het maken van keuzes is onontkoombaar, zelfs op de momenten waarop ik niet kiezen wil.
Er blijven dingen liggen, ongedaan en onaangeroerd, smachtend naar aandacht, liefde, een glimlach en het betalen van facturen. Het is een puinhoop in huis. En ondertussen doe ik maar.
Ik drink en ik praat, of ik zwijg en ik zuip. Ik werk en ik reis en ik boek en ik lees, was en slaap (te weinig), en in mijn hoofd dat landschap en een drama, een meisje -ze is kriebelend als de lente- dat levenslang afwezig blijkt.
Zeker een week lang heb ik gewerkt aan een tekst bij een boek dat ik iemand cadeau gedaan heb.
Het werken aan die tekst was een cyclisch proces, waar geen einde of enige vooruitgang in te ontdekken viel. De woorden waren steeds niet goed. Ze lieten zich niet plooien naar wens en gelegenheid, het bijbehorende cadeau.
Ik dacht dat ik gek werd.
Keer op keer ben ik opnieuw begonnen met schrijven. Ik werkte aan de tekst alsof mijn woorden nog iets toevoegen konden aan klassieke woorden. Een hopeloze onderneming, zo weet ik nu.
Het was een worsteling die ik niet winnen kon. De woorden waren in de meerderheid en sterker bovendien. Bij iedere nieuwe poging orde aan te brengen werd hun weerstand sterker.
Eerst dreven ze me tot wanhoop en daarna lachten ze me uit. Ze gingen door tot ik de vernedering niet meer aankon. Ik gaf op. Klaar als ik was met het wegen van woorden gaf ik me aan hen gewonnen. En plots waren ze stil.
Kut-woorden, kut-schrijven!
De avond dat ik opgaf, besloot ik voortaan eenvoudige woorden te kiezen. In een geluidsdichte kamer heeft schreeuwen immers een resultaat gelijk aan fluisteren. Dus ik gaf haar het boek, gewikkeld in een oude krant, en zei achteloos: 'Lees dit!', waarna ze me zoende.
